2025 թվականը Հայաստանի համար ծանր լուծումների, սուր հակամարտությունների և անվերադարձ կետերի տարի էր՝ երկրի ներսում և նրա սահմաններից դուրս։ Հայաստանում տարին սկսվել էր արտաքին քաղաքականության կտրուկ ազդակով։ Հունվարին կառավարությունը հավանություն էր տվել Եվրամիությանը երկրի անդամակցության գործընթաց սկսելու մասին օրինագծին: Իշխանությունները դա անվանել էին «ռազմավարական ընտրություն», ընդդիմությունը՝ քայլ առանց իրական երաշխիքների և անվտանգության լուրջ ռիսկերով։
Փետրվարն անցել էր փողոցային բողոքների նշանի տակ։ Երևանում հարյուրավոր քաղաքացիներ ցույցերի էին դուրս եկել հասարակական տրանսպորտի թանկացման դեմ։ Իշխանությունները նախատեսում էին ուղեվարձը բարձրացնել մինչև 300 դրամ, սակայն մի քանի շաբաթ տևած ճնշումներից և բողոքի ակցիաներից հետո ստիպված էին կոմպրոմիսի գնալ՝ սակագինը դարձնելով 150 դրամ։
Մարտին միջազգային օրակարգը կրկին հիշեցրել էր արցախյան ողբերգության մասին։ ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների գերագույն հանձնակատարը հրապարակայնորեն պահանջել էր անհապաղ ազատ արձակել Բաքվում պահվող հայերին՝ մատնանշելով կամայական ձերբակալությունները և արդար դատական ընթացակարգերի բացակայությունը:
Ապրիլը հայկական քաղաքականության մեջ դարձել է տարվա ամենալարված ամիսներից մեկը։ Իշխանությունները խստացրել են պատիժ զորակոչից և վարժական հավաքներից խուսափելու համար, ինչը մեծ աղմուկ էր բարձրացրել հասարակության շրջանում: Զուգահեռաբար, ադրբեջանական զինուժը գնդակոծել էր Սյունիքի մարզի գյուղերը։ Երկրի ներսում գործարարներն ակցիա էին անցկացրել կառավարության շենքի մոտ՝ բողոքելով հաշվապահների և իրավաբանների ծառայությունների արժեքի կրկնակի աճի դեմ: Նույն ամսին Գյումրիում քաղաքապետ էր ընտրվել ընդդիմադիր Վարդան Ղուկասյանը. կարճ ժամանակ անց նա ձերբակալվել էր, ինչը ներքաղաքական բռնաճնշումների մեղադրանքներ էր առաջ բերել:
Մայիսը նշանավորվել էր լայնածավալ հակաեկեղեցական արշավի մեկնարկով: Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել էր, թե իբր որոշ եկեղեցիներ «վերածվել են չուլանոցների», ինչին հաջորդել էին Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հրաժարականի պահանջներն ու երեք արքեպիսկոպոսի դեմ հարուցված քրեական գործերը: Քարոզարշավն արագորեն համակարգային բնույթ էր ստացել և դարձել տարվա գլխավոր թեմաներից մեկը:
Դրա շարունակությունն էր դարձել հունիսին «Տաշիր» ընկերությունների խմբի ղեկավար Սամվել Կարապետյանի ձերբակալությունը, որը բացահայտորեն ոտքի էր կանգնել ի պաշտպանություն Մայր Աթոռի։ Ձերբակալման նախօրեին վարչապետը սոցցանցերում փաստացի սպառնացել էր եկեղեցու բարերարներին։ Բարերարի ձերբակալությունը բողոքի ալիք էր բարձրացրել և հանգեցրել «Մեր ձևով» ժողովրդական շարժման ստեղծմանը, որը հայտարարել էր 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու մտադրության մասին: Նոր ուժի վարչապետի թեկնածուի անունը խոստացել են հայտնել հաջորդ տարվա սկզբին։
Օգոստոսը դարձել է արտաքին քաղաքականության առանցքային ամիս։ Վաշինգտոնում ԱՄՆ վարչակազմի միջնորդությամբ ստորագրվել էր հայ-ադրբեջանական պայմանավորվածությունների փաթեթ։ Կենտրոնական տարր էր դարձել TRIPP-ի տարանցիկ երթուղին Սյունիքով՝ կառավարման և անվտանգության ոլորտում ամերիկյան մասնավոր կառույցների երկարաժամկետ մասնակցությամբ։
Աշնանը հանրային ուշադրությանն էին արժանացել Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի վերանորոգման աշխատանքները։ Փորձագետներն ու հասարակական գործիչներն իշխանություններին մեղադրել էին Հայոց ցեղասպանության հիշողության առանցքային խորհրդանիշներից մեկը նպատակաուղղված փչացնելու մեջ: Հոկտեմբերին խորհրդարանը մերժել էր «Ազգային ճգնաժամի և կառավարման ձախողման մասին» նախագիծը քննարկելու ընդդիմության առաջարկը։
Նոյեմբերին ղազախական հացահատիկն առաջին անգամ տարանցվել էր Հայաստան Ադրբեջանի տարածքով, իսկ դեկտեմբերին երկիր էր ներկրվել ադրբեջանական բենզին. այս իրադարձություններն, իրենց հերթին, սուր քննարկումներ են բերել պրագմատիզմի, բարոյականության և ազգային շահերի սահմանների վերաբերյալ:
