Յուրաքանչյուր ոք կյանքում գոնե մեկ անգամ զգացել է, որ իր շուրջն ամեն ինչ «սխալ» է ընթանում․ սիրելի զբաղմունքներն այլևս հաճույք չեն պատճառում, ազատ ժամանակն անցնում է իներցիայի և անգործության մեջ, առաջանում է մտքերի հետ մենակ մնալու վախը։ Սեփական զգացմունքներն ու հույզերը հասկանալու, ավելի լավ կյանքով ապրելու համար հարկավոր է ճանաչել և բացահայտել ինքդ քեզ, գրում է Pravilmag-ը։
Ներքին ԵՍ-ի բացահայտման և ճիշտ կառավարման համար անհրաժեշտ է իրականացնել հետևյալ քայլերը․
Հետևեք զգացմունքներին
Անհավանական է, բայց իրական՝ մենք բոլորս ապրում ենք զգացմունքներ, բայց ժամանակակից կյանքի ռիթմի մեջ հաճախ անտեսում ենք դրանք: Հեշտ է թոթափել բացասական զգացմունքները և ձևացնել, թե ամեն ինչ լավ է, բայց դա միայն խանգարում է ինքներս մեզ լսելու, մեր խնդիրների արմատները տեսնելու և դրանք լուծելու մեր կարողությանը: Զգացմունքների, հատկապես բացասականների անժամանակ փորձարկումն այնուհետև հանգեցնում է խնդիրների, հետևաբար՝ ապատիայի, դատարկության զգացման և նույնիսկ դեպրեսիայի (եթե մենք խոսում ենք ամենավատ սցենարի մասին):
Եթե կանոնավոր կերպով դիտարկեք գերիշխող սենսացիաները և վերլուծեք դրանք, ձեր վիճակը հասկանալը շատ ավելի հեշտ կլինի: Ներկա պահին լսելով զգացմունքներն ու հույզերը՝ կարող եք շատ նոր բաներ բացահայտել։ Սա ամենևին էլ դժվար չէ անել։ Ինքներդ ձեզ ստուգելու մասին հիշելու հիանալի միջոց է հեռախոսի վրա զարթուցիչ տեղադրելը: Այո, այո, խոսքը հերթական հիշեցման մասին է։ Ամեն երկու ժամը մեկ հարցրեք ինքներդ ձեզ. «Ինչպե՞ս եմ ես զգում այս պահին» և «Ինչի՞ մասին եմ ես հիմա մտածում»: Այս պրակտիկայից ընդամենը երեք օր հետո դուք կկարողանաք այլ կերպ նայել, թե ինչ է կատարվում ինչպես ներսում, այնպես էլ դրսում:
Հասկացեք ծնողների հետ հարաբերությունները
Կատարվողի ընկալման վրա ազդում է ոչ միայն մեր անձնական պատմությունը, այլև ընտանիքի, գուցե նույնիսկ մի քանի սերունդների փորձը։ Եթե ներկայի իրադարձությունները ռեզոնանս ունենան մանկությունից սկսած տհաճ իրավիճակների հետ, ապա դրանց գոյատևելը շատ ավելի դժվար կլինի: Ծնողների ազդեցությունն ստեղծում է որոշակի օրինաչափություններ, որոնք անցնում են տարիների ընթացքով և դառնում շարժիչ կամ արգելակող ուժ: Այս օրինաչափությունները ձևավորում են վերաբերմունք, արժեքներ, վարք, ինքնագնահատական: Արժե մտածել, թե արդյոք դուք իսկապես ապրո՞ւմ եք ձեր կյանքով:
Ընտանեկան հարաբերությունների միջոցով աշխատելը (ծնողների, տատիկ-պապիկների, ձեզ համար որևէ նշանակալի չափահաս գործչի հետ) խորը և բազմակողմանի խնդիր է և, հավանաբար, միայն մասնագետը կարող է հաղթահարել այն: Բայց կա մի տեխնիկա, որը դուք կարող եք ինքներդ անել հենց հիմա: Դուք պետք է երկու նամակ գրեք ձեր ծնողներին (կամ, կրկին, ձեզ համար կարևոր գործչի): Առաջինը բոլոր դժգոհություններն ու բողոքներն են նրանց դեմ, երկրորդը՝ երախտագիտություն այն ամենի, ինչ արվել է ձեզ համար։
Կարևոր է հասկանալ՝ սիրելիների կերպարներն առաջատար դեր են խաղում անգիտակցական տարիքում, բայց մանկությունն ավարտվել է։ Այժմ դուք այլևս երեխա չեք, ուստի ունեք բավարար ռեսուրսներ ձեր կյանքն ինքնուրույն կառավարելու համար։
Սովորեք երախտապարտ լինել
Դժվար է գերագնահատել շրջակա միջավայրի ազդեցությունը մեր կյանքի վրա։ Մարդիկ, ում հետ շփվում ենք ամեն օր կամ նույնիսկ անծանոթ մարդիկ, ովքեր ապրում են նույն երկրում կամ քաղաքում, ինչպես մենք, նրանցից յուրաքանչյուրը կարող է արժեքավոր փորձառություններ բերել մեր կյանք: Դա միշտ չէ, որ դրական է, բայց դրա շնորհիվ կարող եք կուտակել գիտելիքների պաշար և ձեռք բերել անհրաժեշտ հմտություններ։
Ուրիշների ներդրումների ճանաչումը և անկեղծ երախտագիտությունն օգնում են ներդաշնակ հարաբերություններ հաստատել շրջակա միջավայրի հետ և ավելի լավ լսել ինքներդ ձեզ: Հաճախ հիշեք, թե ինչ են ձեզ սովորեցրել անձնական կամ մասնագիտական կապերը, ուշադրություն դարձրեք բնավորության որակներին կամ հայացքներին, որոնք ձևավորվել են տարբեր իրավիճակներում։
Հանգստացեք
Անմիջապես հասկացնենք, որ խոսքն անգործության մասին չէ։ Այնուամենայնիվ, չպետք է մոռանալ հոգե-էմոցիոնալ վիճակի և թուլացման մասին (այո, երբեմն արժե ինչ-որ իրադարձության կարևորության աստիճանը նվազեցնել): Ամեն օր բախվում ենք իրավիճակների, որոնք մեծացնում են մեր անհանգստության և սթրեսի մակարդակը, ուստի խուճապին չտրվելը միշտ չէ, որ հեշտ է:
Հիշեք հայտնի ասացվածքը. «Սպասիր լավագույնին, բայց պատրաստվիր վատագույնին»: Նախապես վերլուծեք հնարավոր արդյունքները և ընդունեք, որ երբեմն ամեն ինչ չէ, որ կատարյալ է ստացվում։ Ընկղմվեք ամենավատ սցենարի մեջ և մտածեք, թե ինչ կարող եք կորցնել: Օրինակ, եթե դուք ժամանակին չեք ներկայացրել ձեր եռամսյակային հաշվետվությունը, հետևաբար, պետք է պատժամիջոցներ ակնկալեք ղեկավարությունից: Իրավիճակը ծայրաստիճան տհաճ է, բայց ճակատագրական չէ, կարելի է «ողջ մնալ»։
Եթե անհանգստություն եք զգում, փորձեք հիշել ձեր կյանքի այն պահերը, երբ արդեն հաղթահարել եք դժվարությունները։ Սա կօգնի ձեզ վստահություն պահպանել ձեր և ձեր կարողությունների նկատմամբ: Կարևոր է միշտ հանգիստ կատարել աշխատանքը, նույնիսկ եթե դա ձեզ համար հիմա մի փոքր ավելի դժվար է։ Հիշեք, որ յուրաքանչյուր քայլ, որքան էլ փոքր լինի, ձեզ ավելի է մոտեցնում ձեր նպատակին։
Գնահատեք ինքներդ ձեզ
Երկրի վրա կա 7 միլիարդ մարդ, և յուրաքանչյուրի կենսական խնդիրն է հասկանալ և ընդունել նրանց եզակիությունը (և դա իրականում մեզանից շատերի համար դժվար է անել): Թվում է, թե ժամանակակից պայմաններում անհնար է աչքի ընկնել, բայց, ինչպես ասում են, ցանկության հարց է։
Անհատականությունը, ինչպես կոնստրուկտորը, հավաքվում է բազմաթիվ մասերից, և արդյունքը կախված է միայն համառությունից և ջանքերից: Ձեր սեփական զարգացման մեջ ներդրված ռեսուրսները վերադարձվում են կրկնակի չափով:
Անհատական առանձնահատկություններին ուշադրությունը և մեր կարևորության գիտակցումն օգնում են մեզ ավելի ազատ և ազնիվ դառնալ մեր և ուրիշների հանդեպ:
Ինքդ քեզ ճանաչելը և ներքին աջակցություն գտնելը երկար և աշխատատար գործընթաց է: Կյանքը կներկայացնի նոր մարտահրավերներ և նոր փորձառություններ, և ձեր «ներքին հիմքը» ամեն ամիս և տարի ավելի կամրապնդվի: Կարևոր է հանգստանալ և հեշտությամբ քայլել ինքներդ ձեզ գտնելու ճանապարհով։ Որքան ավելի հարմարավետ լինի գործընթացը, այնքան լավ կլինի արդյունքը:
