78-ամյա Լարի Գագոսյանը կարող է լինել համաշխարհային պատմության խոշորագույն արվեստի դիլերը, իր հոդվածում նշում է The New Yorker-ի սյունակագիր Պատրիկ Ռադեն Քիֆը։ Հեղինակը փորձել է հասկանալ, թե ինչպես է արվեստի դիլերը ձեռք բերել նման ազդեցություն և փոխել արվեստի աշխարհը։
Հեղինակը նշում է, որ Գագոսյանը կասկածամիտ է վերաբերվում արվեստի դիլերներին, ովքեր իրենց անվանում են «ցուցասրահների տերեր»: Միևնույն ժամանակ, ինքն ունի 19 պատկերասրահ իր անունով՝ Նյու Յորքից մինչև Լոնդոն, Աթենքից մինչև Հոնկոնգ, և կարող է համարել համաշխարհային պատմության խոշորագույն արվեստի դիլերը։ Ընդհանուր առմամբ, նա վերահսկում է ավելի քան 200,000 քառակուսի ֆուտ էլիտար անշարժ գույք: Նրա ակտիվները տարեկան բերում են ավելի քան մեկ միլիարդ դոլար եկամուտ։
Գագոսյանը ներկայացնում է ավելի քան հարյուր արվեստագետների, այդ թվում՝ Ջենի Սավիլին, Անսելմ Քիֆերին, Սի Թոմբլինին, Դոնալդ Ջադին: Ընդհանուր առմամբ, Գագոսյանն ավելի շատ ցուցադրական տարածք ունի, քան թանգարանների մեծ մասը, և նրանց միջև ճանապարհորդում է 60 միլիոն դոլար արժողությամբ Bombardier Global 7500 մասնավոր ինքնաթիռով:
Գագոսյան պատկերասրահների այցելուների և արվեստի գնորդների ցանկում են դերասաններ Ռոբերտ Դե Նիրոն, Լեոնարդո Դի Կապրիոն, կոլեկցիոներներ Սթիվ Քոհենը, Հենրի Կրավիսը, մոդելներ Ժիզել Բունդհենը և Քեյթ Մոսը: Գագոսյանի ընկերուհին՝ 28-ամյա Աննա Վեյանտը, ով նրանից կես դար փոքր է, նրա պատկերասրահների նկարիչներից է։
Քիֆը նշում է, որ երբ ժամանակակիցները նկարագրում են Գագոսյանին, նրանք հակված են զուգահեռներ անցկացնել գիշատիչների՝ վագրի, շնաձկան կամ օձի հետ: Գագոսյանի անձնական հրապարակախոսը մի անգամ պատկերասրահի տիրոջը անվանել է «իսկական մարդասպան»:
Ինչպես Գագոսյանն է սիրում նշել, ինքը արվեստ չի մտել որպես ինսայդեր. նա մեծացել է Սան Ֆերնանդո հովտում միջին խավի ամերիկահայ ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Արան, մունիցիպալ հաշվապահ էր, իսկ հետո դարձել է բորսայի բրոքեր։ Ընտանիքը երբեք չի գնացել թանգարաններ և երբեք չի զբաղվել արվեստով։ Սակայն Գագոսյանի ծնողները կապված են եղել այս ոլորտի հետ, նրա մայրը՝ Էննը, փոքրիկ դեր է խաղացել Օրսոն Ուելսի «Ճանապարհորդություն դեպի վախ» (1943) ֆիլմում։
Գագոսյանը երեխաներ չունի, այդ իսկ պատճառով նա շրջապատված է շահարկումներով, թե ինչ կլինի իր ժառանգության հետ, երբ նա հեռանա: Հոդվածի հեղինակը նշում է, որ Գագոսյանն իրեն պատմել է ցանկության մասին, որպեսզի իր հավաքածուն հայտնվի հանրությանը հասանելի թանգարանում: «Եթե նա հետևի այդ ազդակին, ապա դա կլինի հեգնանքով լի ժեստ, քանի որ արվեստի աշխարհում նրա հիմնական ժառանգությունը կարող է լինել հենց մասնավոր շահերի, անհատների և մասնավոր սեփականության բարձրացումը»,- եզրափակել է հեղինակը:
